Katillerin menfur hareketlerinin hastalıklı zihinlerinden mi kaynaklandığı, yoksa dış baskılar yüzünden bunları yapmaya zorunlu mu hissettikleri uzun zamandır tartışılıyor. Fakat öyle bir Katil var ki, onun için yaradılış ve yetiştirilme ayrılmaz bir ikili.

Deri Surat iradesini başkaları üzerinde kullanmak, cinsel dürtülerini tatmin etmek veya kafasının içindeki sesleri susturmak için öldürmüyor. Korktuğu için öldürüyor. Diğerlerinin ona zarar vermesinden, ailesinin ona gücenmesinden ve insan eti yeme isteğinin keşfedilmesinden korkuyor.

Ona denileni yapıyor ve ailesi onu seviyor. Asıl önemli olan da bu. Yabancılar onun için bir tehdit. Üstesinden gelmesi gereken bir tehdit.

Tıpkı evine davetsiz giren çocuklar gibi. Evine sanki kendi evleriymiş gibi girdiler. Şüphesiz ki ailesinin sırlarını öğrenmek için evini karış karış aradılar. Fakat Deri Surat onlara hadlerini bildirdi ve ailesini korudu. Tıpkı ona öğretildiği gibi.

O sadece bir muhafız değil, birçok görevi var ve her birinin kendi suratı var. Yemek yapıyor, ailesine ilgi gösteriyor ve yemek yerken güzelce giyiniyor. Eskiden büyükbaba ve büyükanneleri onlara bakardı ama artık büyükbabaları yaşlandı. Büyükanneleri de bir süredir kıpırdamıyor. Bu yüzden artık Deri Surat ve kardeşleri aileye bakma görevini üstlendi. Ailesi, onun için her şey demek. Ailesi güven ve emniyet demek.

Elinden geleni yaptıysa da, çocuklardan biri kaçtı. Onu durdurmaya çalıştı ve arkasından olabildiğince hızlı bir şekilde koştu ama kıza yardım eden biri vardı: Kamyon süren bir yabancı. Kötü kamyoncu kardeşini öldürdü, sanki bir sıçanmış gibi kamyonuyla onun üstünden geçti. Deri Surat müthiş bir öfkeyle testeresiyle birlikte kamyoncunun üzerine atladı. Ailesinin intikamını almaya hazırdı; ancak kamyoncu fazla hızlıydı. Deri Surat'ı kenara itip, kendi testeresini ona karşı kullandı.

Yabancılar uzaklaşırken hissettiği öfke, keder ve acı; ailesi için duyduğu endişeyle birleşti. Kesin polislerle birlikte geri döneceklerdi ve polisler kardeşlerini ve büyükbabasını götürecekti. Onlarsız ne yapardı Ailesinin emirleri olmadan, bitap düşerdi ve ölürdü.

Dünyası tepetaklak olan Deri Surat testeresini oradan buraya sallayarak, onu çevreleyen sayısız dış tehdide karşı kendini savunmaya çalıştı.

Sonra bir anda başka bir his onu çevreledi. Görünmez, soğuk bir korku derisinde dolaşıyordu. İşte tam da o anda yabancılar ne yaparsa yapsın, gölgelerde daha kötü ve büyük bir şeyin yaşadığını anladı. Daha önce hiç hissetmediği bir dehşete kapıldı. Fakat bu his neredeyse huzur vericiydi, tıpkı ailesine karşı duyduğu korku gibi. Onları hayal kırıklığına uğratma korkusu.

Tanıdık gelen ama bir yandan da bilinmez bir yere getirildi ve burada ne yapması gerektiğini biliyordu. Ailesinde olduğu gibi burada da başarısız olamazdı. Yabancılar buraya da gelecekti ama yeteneklerini kullanarak her türlü tehditle başa çıkabilirdi. Elbette çığlıklar olacaktı. Fakat dünyayı yeniden sessiz hale getirebilirdi. Ta ki duyabildiği tek şey testeresinin kutsanmış uluması olana dek.

Bırak da yabancılar gelsin.