Gdy Adiris, najmłodsza w siedmioosobowej rodzinie, miała 5 lat, pozostawiono ją na ceglanych stopniach Świątyni Oczyszczenia w centrum Babilonu. Aby poradzić sobie z niedowierzaniem i żalem, zaczęła wierzyć, że bogowie mają wobec niej plany. Swoje nowe życie spędziła na spokojnej służbie - zajmowała się ogrodami, przygotowywała ceremonialne posiłki i polerowała kadzielnice. Nocami modliła się o znak, który objawiłby jej cel życia.

Gdy dorosła, pomagała wysoko postawionym kapłanom podczas corocznych nabożeństw ku czci Koziorożca - boga wody i stworzenia. Kołysząc kadzielnicą w wielkiej hipostylowej sali, wypuściła gęste, czarne opary, które dotarły do wysokich, kamiennych filarów, a potem zniknęły. Jej zmartwienia uniosły się wraz z dymem, a ogarniające ją szczęście sprawiło, że poczuła się bliżej bogów niż kiedykolwiek wcześniej. Przez kolejne dni pracowała bez wytchnienia, wypełniając swoje obowiązki i podejmując się kolejnych wyzwań podczas udzielania kapłanom pomocy przy rytuałach oczyszczenia.

Kapłani potrzebowali coraz większej pomocy. Oczyszczenia były wykonywane codziennie ze względu na zapotrzebowanie świata znajdującego się poza wysokimi murami świątyni, gdzie ponownie pojawiła się śmiercionośna plaga. Po kilku miesiącach kapłani zarazili się chorobą. Niedługo potem byli już zbyt słabi, aby przeprowadzać jakiekolwiek rytuały. Jako że Adiris asystowała przy wielu oczyszczeniach, była jedyną osobą zdolną do kontynuowania tego procesu. Narastającą panikę trzeba było opanować, nawet gdyby miała to zrobić nowicjuszka.

Zestresowana przed swoją pierwszą ceremonią Adiris odwiedziła komnatę sanktuarium kapłanów. Gdy zapaliła świece, zauważyła wąskie przejście z tyłu. Prześliznęła się przez szczelinę i znalazła się w krypcie ukrytej pod sanktuarium. W pomieszczeniu znajdował się jedynie złoty posąg kobiety z rozpostartymi ramionami, o palcach udekorowanych klejnotami. To był znak, na który czekała Adiris.

Wielka sala pełna była wyznawców kłaniających się na widok Adiris, która szybkim krokiem podeszła do kamiennego ołtarza i chwyciła wykuty ze srebra ceremonialny sztylet. Jej palce ozdobione rubinami zacisnęły się na rękojeści niczym szpony. Ten nagły pokaz bogactwa zaciekawił wyznawców, których już wcześniej urzekły młodość i piękno Adiris.

Gdy zaczęła recytować epos o stworzeniu, kobieta z tyłu zasłabła i upadła. Adiris podbiegła do niej i zauważyła czarne pęcherze pokrywające jej stopy. Bez zawahania ucięła swój własny palec u nogi świętym ostrzem. Zakrwawioną część ciała złożyła w ofierze bogom, prosząc o ochronę dla kobiety. Wśród wyznawców zapanowała cisza - ujrzeli w Adiris nową kapłankę.

Opowieści o jej bogactwie, pięknie i pobożności zaczęły rozprzestrzeniać się po mieście tak samo szybko, jak zaraza. Wkrótce wyznawcy zaczęli nazywać ją Wielką Kapłanką Babilonu.

Jednak jej wiara została wystawiona na próbę, gdy zaczęły pojawiać się u niej pierwsze znaki zarażenia. Kaszlała flegmą i krwią, jej szyja pokryła się wrzodami, a stopa z czterema palcami pociemniała. Ze wstydu zaczęła nosić woalkę i nie rozstawała się z kadzielnicą maskującą fetor choroby, który przyległ do jej skóry. W nadziei na ratunek nie przestała wykonywać rytuałów, zapewniając błogosławioną wodę i żywność wyznawcom.

Jednak żaden rytuał nie mógł jej już ocalić. W desperackiej próbie przypodobania się bogom Adiris odeszła z miasta. Wyruszyła na północ z kilkoma wyznawcami przez zimne lasy Urartu, aż nie dało się dalej iść.

Zatrzymali się w wilgotnej jaskini, gdzie Adiris upadła w kałuży własnych wymiocin. Jej całkiem czarna już stopa była tak opuchnięta, że dalsza wędrówka nie była możliwa. Wyznawcy i Adiris zdali sobie wówczas sprawę, że wszyscy są zarażeni przez plagę.

Klęcząc wśród swoich wymiotujących wyznawców, Adiris pomodliła się ostatni raz. Czarne opary kadziła unosiły się w wilgotnym powietrzu, a potem rozdmuchiwał je zimny wiatr.

Nigdy nie znaleziono ciał Adiris ani jej wyznawców. Wiele osób opowiadało historię o jej powrocie, ale nikt tak naprawdę nie wiedział, jaki los spotkał Wielką Kapłankę Babilonu.