Ellen Ripley służyła jako chorąży na statku Nostromo podczas jego ostatniej podróży. Kiedy nieznana forma życia przyczepiła się do jednego z członków jej załogi, próbowała zastosować się do protokołu kwarantanny, jednakże jej wysiłki poszły na marne, ponieważ sztuczna inteligencja statku MU/TH/UR miała inne plany.

Bez kwarantanny nastąpiła katastrofa. Po wykorzystaniu oficera wykonawczego statku jako żywiciela obcy wyrwał się z jego klatki piersiowej i uciekł w głąb Nostromo. W miarę jak istota rosła, jej terror trwał i wybijała członków załogi, aż pozostała tylko Ripley.

Osamotniona i pozbawiona nadziei Ripley zabrała kota załogi, Jonesa, i zdołała aktywować mechanizm autodestrukcji na Nostromo. Nie zdawała sobie jednak sprawy, że obcy był o krok przed nią.

Gdy wahadłowiec ucieczkowy przebijał się przez przestrzeń kosmiczną, mała plamka światła, którą był Nostromo, eksplodowała w pomarańczową kulę ognia. Wahadłowcem wstrząsnęło i zagrzechotało, po czym zapadła cisza, gdy Nostromo zmienił się w nicość.

Ripley zaczęła przygotowywać się do długiej podróży powrotnej na granicę, gdy nagle coś poruszyło się w głębokim cieniu promu.

Obcy.

Ripley ostrożnie podeszła do szafek i założyła skafander ciśnieniowy. Następnie, gdy obcy zbliżył się do niej, otworzyła śluzę powietrzną i wyrzuciła istotę w zimną przestrzeń kosmiczną.

Kiedy wahadłowiec był bezpieczny, Ripley zarejestrowała końcowy raport z komercyjnego statku kosmicznego Nostromo i weszła do komory hibernacyjnej. Ciemna mgła snu owijała się wokół niej, wywołując uczucie ciężkości i zmęczenia. Zamknęła oczy w jednym koszmarze… tylko po to, by otworzyć je w innym.