Adam urodził się w Rollington Town w Kingston na Jamajce. Miał zaledwie dwa lata, gdy jego ojciec zginął w wypadku samochodowym. Po śmierci ojca przygarnął go wujek - był surowym, ale uczciwym człowiekiem. Nauczył bratanka, by cenił edukację i samokształcenie.

Gdy Adam rozpoczął naukę w Kingston College, odkrył przypadkiem prace literackie napisane przez swojego ojca, które momentalnie zaszczepiły w chłopaku miłość do literatury. Szkoła, do której uczęszczał, nie skupiała się jednak na literaturze, lecz na sporcie i lekkoatletyce. To właśnie dlatego Adam okazał się być idealnym celem dla szkolnych prześladowców - był nieśmiałym molem książkowym. Nie był typem sportowca, ale nadrabiał wytrwałością i hartem ducha. Siła charakteru stanowiła jego najcenniejszy atut.

Podczas pobytu w college'u zaczął wyobrażać sobie swoje życie gdzieś indziej. Jego bliscy przyjaciele chcieli robić muzyczną karierę, on zaś doszedł do wniosku, że wybierze pewniejszą ścieżkę. Adam miał świetne oceny, dzięki czemu mógł dostać się na prestiżowe uczelnie wyższe; równolegle rosło za granicą zapotrzebowanie na nauczycieli.

Po ukończeniu studiów udzielał korepetycji, aby było go stać w przyszłości na życie za granicą i opłacanie tam rachunków. Jego dni obfitowały w długie dojazdy do pracy, sortowanie papierków, układanie po nocy planów lekcji i wstawanie z białego rana na zajęcia. Po upływie roku udało mu się znaleźć pierwszą pracę poza granicami kraju - poleciał samolotem do południowej Japonii, aby rozpocząć tam nowe życie.

Początki w nowym kraju nie były łatwe. Brakowało mu czasu na zwykłe czynności dnia codziennego, które brał niegdyś za pewnik i oczywistość. Jego japoński był co najwyżej na poziomie podstawowym; robienie zakupów trwało godzinami, długie dojazdy do pracy musiały być starannie rozplanowane, plan zajęć zapisany był znakami, których nie znał i musiał się ich nauczyć.

Po kilku miesiącach złapał jednak rytm. Pewnego poranka, gdy jechał pociągiem do pracy, dotarło do niego, że potrafi bez trudu odczytać znaki kanji zapisane na mapie. Znał drogę. Jego japoński poprawił się, dzięki czemu mężczyzna czuł się bardziej zżyty ze swoimi studentami, a także wybierał się w weekendy do luksusowych restauracji. Odważył się nawet zaplanować swoje pierwsze wakacje.

A wtedy… jego świat zamarł w bezruchu. Tory zasyczały morzem iskier, torby zawirowały w powietrzu, podłoga zadrżała pod wpływem potężnego uderzenia. Adam wywinął fikołka i uderzył twarzą w rozbite okno. W jednej chwili metalowe drzwi urwały się z zawiasów i poleciały w kierunku małej dziewczynki. Adam przeturlał się czym prędzej w jej kierunku, aby lecące drzwi uderzyły w niego, a nie w dziewczynkę. Zamknął oczy, oczekując największego bólu w swoim życiu. Ale… nic nie poczuł.

Otworzył powoli jedno oko, ale zauważył jedynie ciemność. Ponura, ciemna i gęsta mgła zasnuła rozbity pociąg. Adam poczuł się tak, jakby w jego żyłach zaczął płynąć lód, poruszając się stopniowo przez usta, palce, na nogach kończąc. Zamknął ponownie oczy i odpłynął w objęcia ciepłego, mrocznego szeptu.

Nikt nie wie, co się z nim potem stało. Inni nauczyciele, z którymi się przyjaźnił, zakładali najgorsze, gdyż przyglądali się bezradnie telewizyjnej audycji na żywo przedstawiającej okrutny widok wykolejonego, zmiażdżonego pociągu. Podczas akcji ratunkowej odnaleziono jego torbę, ale nigdzie nie można było znaleźć ciała. Do dnia dzisiejszego jego wujek wierzy, że Adam przeżył katastrofę, wyczołgał się z pociągu i żyje gdzieś w innym miejscu…